Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται από την τραγωδία στη Marfin, ένα από τα πιο σκοτεινά ανεξιχνίαστα περιστατικά της ιστορίας της χώρας, που στοίχισε τη ζωή σε τρεις εργαζομένους και παραμένει έως σήμερα χωρίς ταυτοποίηση και σύλληψη των δραστών.
Το χρονικό της τραγωδίας
Στις 5 Μαΐου 2010, ημέρα γενικής απεργίας ενάντια στα μέτρα λιτότητας, το υποκατάστημα της Marfin Egnatia Bank στην οδό Σταδίου, στο κέντρο της Αθήνας, βρέθηκε στο επίκεντρο βίαιων επεισοδίων. Κατά τη διάρκεια διαδήλωσης, άγνωστοι πέταξαν αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς στο εσωτερικό του κτιρίου. Η πυρκαγιά που προκλήθηκε εξαπλώθηκε ταχύτατα, εγκλωβίζοντας εργαζομένους στους επάνω ορόφους.
Από τη φωτιά έχασαν τη ζωή τους τρεις υπάλληλοι: η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, έγκυος στον τέταρτο μήνα, η Παρασκευή Ζούλια και ο Επαμεινώνδας Τσακαλής. Άλλοι εργαζόμενοι κατάφεραν να διαφύγουν, ενώ η πυροσβεστική επιχείρησε διάσωση υπό πολύ δύσκολες συνθήκες.
Ακολούθησε εκτεταμένη αστυνομική και δικαστική έρευνα. Οι αρχές συνέλεξαν βιντεοληπτικό υλικό, καταθέσεις και άλλα στοιχεία, ωστόσο, οι δράστες της εμπρηστικής επίθεσης δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ. Η υπόθεση οδηγήθηκε στο αρχείο ως προς το σκέλος της φυσικής αυτουργίας, παραμένοντας, ουσιαστικά ανεξιχνίαστη.
“Οι δράστες φάντασμα”
Σε δικαστικό επίπεδο, καταδίκες υπήρξαν μόνο για πλημμελήματα που αφορούσαν την τήρηση μέτρων ασφαλείας, στο κατάστημα. Το 2013, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκρινε ενόχους στελέχη της τράπεζας για παραλείψεις σχετικά με την ασφάλεια των εργαζομένων, επιβάλλοντας ποινές, με αναστολή. Το σκέλος αυτό της υπόθεσης αφορούσε αποκλειστικά ευθύνες εργοδοτών και όχι την ταυτότητα των δραστών, της επίθεσης.
Ως προς την ταυτότητα των δραστών, κατά τη διάρκεια των ερευνών διατυπώθηκαν εκτιμήσεις από τις αρχές ότι, η επίθεση συνδέεται με άτομα που κινούνταν στον χώρο του αντιεξουσιαστικού/αναρχικού χώρου, στο πλαίσιο των γενικών επεισοδίων της ημέρας. Ωστόσο, οι αναφορές αυτές δε συνοδεύτηκαν από επαρκή αποδεικτικά στοιχεία που να επιτρέπουν, την ταυτοποίηση συγκεκριμένων προσώπων ή τη στοιχειοθέτηση κατηγοριών. Βιντεοληπτικό υλικό που εξετάστηκε κατέγραψε ομάδα δραστών, χωρίς όμως να καταστεί δυνατή η αναγνώρισή τους με τρόπο, που να έχει δικαστική ισχύ.
Κατά καιρούς, η υπόθεση επανερχόταν στο προσκήνιο με αναφορές σε πιθανούς υπόπτους ή μαρτυρίες, χωρίς όμως οι πληροφορίες αυτές να επιβεβαιώνονται ή να οδηγούν σε εξελίξεις, σε επίπεδο ποινικής δίωξης. Οι αρμόδιες αρχές δεν έχουν ανακοινώσει μέχρι σήμερα στοιχεία, που να μεταβάλλουν την πορεία της έρευνας.
Η τραγωδία της Marfin παραμένει μέχρι σήμερα, ανοιχτή πληγή. Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται εκδηλώσεις μνήμης για τα θύματα, ενώ το ζήτημα της απόδοσης δικαιοσύνης εξακολουθεί να τίθεται, στο δημόσιο διάλογο. Ωστόσο, σε επίπεδο δικαστικής εξέλιξης, δεν έχει σημειωθεί πρόοδος ως προς την ταυτοποίηση και σύλληψη, των φυσικών αυτουργών.
Δεκαέξι χρόνια μετά, η υπόθεση εξακολουθεί να καταγράφεται ως μία από τις πιο σοβαρές ανεξιχνίαστες εγκληματικές ενέργειες σε περίοδο κοινωνικών αναταραχών, στην Ελλάδα. Ενώ, για άλλη μια φορά αναδεικνύεται το γεγονός, πως η βία, δεν έχει πολιτικό χρώμα. Αξιοσημείωτο είναι επίσης, το πώς γίνεται κάποιος ή κάποιοι που διαδηλώνουν για το δίκιο του απλού πολίτη, αφαιρούν ζωές αθώων πολιτών και δεν παραδίνονται ποτέ γι’ αυτό. Αλλά και το πώς τόσες κυβερνήσεις με τόσα τεχνολογικά μέσα, δεν κατάφεραν ποτέ, να εντοπίσουν τους υπαίτιους.
Ηλεκτρονική Εφημερίδα
