Τον 39χρονο Σεμπαστιάν Λεκορνού επέλεξε ο Μακρόν για νέο πρωθυπουργό της Γαλλίας και τα διεθνή πηγαδάκια, ξεκίνησαν τις αναλύσεις. Πρόκειται, για τον μέχρι πρότινος υπουργός Άμυνας, που θεωρείται στενός συνεργάτης του Μακρόν και πρόσωπο από το χώρο της δεξιάς. Η θητεία του στις κυβερνητικές θέσεις ξεκίνησε το 2017 και έχει καθιερωθεί ως έμπιστος παράγοντας στη στρατιωτική και αμυντική πολιτική της χώρας.
Η επιλογή του υποδηλώνει την πρόθεση του Μακρόν να βασιστεί σε κάποιον που πιστεύει, πως θα υποστηρίξει τη σταθερότητα και θα δείξει αποφασιστικότητα, στοιχεία δηλαδή που θεωρούνται απαραίτητα, για τη σημερινή συγκυρία στη χώρα.
Πού ποντάρει ο Μακρόν με αυτή την κίνηση
–Σταθερότητα και εμπιστοσύνη στο εσωτερικό
Μετά από συνεχείς αλλαγές πρωθυπουργών, κυβερνητικούς ανασχηματισμούς και αποτυχίες στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ο Μακρόν χρειάζεται άτομο που θα μπορεί, να προσφέρει εσωτερική συνοχή και να εμπνεύσει κάποια εμπιστοσύνη τόσο στο κόμμα του, όσο και στη διοίκηση της χώρας. Ο Λεκορνού αποτελεί πρόσωπο που πρόσφατα απέφυγε να εμπλακεί σε σκανδαλώδεις πολιτικές συγκρούσεις, έχει εμπειρία και θεωρείται πιστός στον πρόεδρο.
–Προσπάθεια για κοινοβουλευτική και πολιτική νομιμοποίηση
Ο Λεκορνού καλείται, να διαβουλευτεί με τις πολιτικές δυνάμεις στο κοινοβούλιο προκειμένου, να εξασφαλίσει συμφωνίες σημαντικές, όπως για παράδειγμα η έγκριση του προϋπολογισμού και να σχηματίσει κυβέρνηση που θα έχει ικανότητα νομοθέτησης.
–Σήμα προς την κοινή γνώμη και τις διεθνείς αγορές
Η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με πίεση από τις αγορές, το υψηλό δημόσιο χρέος, και με σημαντικές κοινωνικές αντιδράσεις, απεργίες, διαδηλώσεις, αντίδραση στην πολιτική περικοπών και δημοσιονομικής λιτότητας. Η επιλογή ενός προσώπου που θεωρείται δυνατό, με στρατιωτικό υπόβαθρο, ίσως έχει ως στόχο να δείξει αποφασιστικότητα και ικανότητα διαχείρισης κρίσεων.
–Προσπάθεια ευρύτερων πολιτικών συμμαχιών
Παρότι μοιάζει να μην επέλεξε πρωθυπουργό από τους Σοσιαλιστές, ο Μακρόν φαίνεται να επιδιώκει διαβουλεύσεις με κόμματα του κοινοβουλίου, ώστε να εξασφαλίσει έστω και εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η επιλογή του Λεκορνού, ενός προσώπου εκ δεξιών κομματικών προελεύσεων, αλλά με στενή σχέση με τον πρόεδρο, μπορεί να είναι μια γέφυρα προς συνθέσεις.
Η επιλογή βέβαια αυτή παραμένει αμφίρροπη και δε συνοδεύεται από εγγυήσεις επιτυχίας, αντίθετα, έχει να αντιμετωπίσει, πληθώρα προκλήσεων. Για παράδειγμα, έλλειψη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, καθώς ο προϋπολογισμός και άλλες κρίσιμες νομοθεσίες απαιτούν ψήφους από κόμματα, που μπορεί να μην είναι πρόθυμα να συνεργαστούν. Ο Μακρόν έχει βρεθεί σε δύσκολη θέση, αφού η κυβέρνησή του κατέρρευσε, όταν δεν εξασφάλισε την ψήφο εμπιστοσύνης.
Επιπλέον, ακάθεκτες συνεχίζονται οι διαδηλώσεις και οι απεργίες, που είναι προγραμματισμένες, για τις επόμενες ημέρες. Η κοινωνική δυσαρέσκεια είναι έντονη, ιδίως απέναντι στα μέτρα λιτότητας ή περιορισμού κοινωνικών αγαθών. Ο Λεκορνού θα κληθεί να διαχειριστεί, όχι μόνο πολιτικό άνοιγμα, αλλά και πρακτικές αντιδράσεις.
Σημαντική είναι και η πολιτική φθορά για τον Μακρόν, αφού πέρα από τη γενική δυσαρέσκεια, πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν, ότι η συχνή αλλαγή πρωθυπουργών υποσκάπτει την εικόνα, του σταθερού ηγέτη. Κάθε φορά που η κυβέρνηση δεν αποδίδει ή η σχέση με το κοινοβούλιο είναι τεταμένη, ο πρόεδρος αντιμετωπίζει εξασθένιση της πολιτικής του επιρροής.
Η επιλογή Λεκορνού δεν έχει αφήσει ασυγκίνητη και την αντιπολίτευση. Η ακροδεξιά, η αριστερά και τα συνδικάτα, έχουν ήδη εκφράσει κριτική. Εδώ, υπάρχει ο κίνδυνος, ότι η στρατηγική του Μακρόν να επιλέξει έναν πιο σκληρό ή συντηρητικό πρωθυπουργό, θα ενισχύσει τον χώρο της αντιπολίτευσης, ως η ηθική ή κοινωνική αντίθεση.
Ηλεκτρονική Εφημερίδα
